ΟΠΕΚΕΠΕ ΕΛΓΑ και μπλόκα. Χαμένοι στα μονοπάτια της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής.

Σήμερα, από τα χαράματα, η Ελλάδα ξύπνησε πάλι με τον ήχο των τρακτέρ.
Όχι από μακριά από πολύ κοντά.

Τα μπλόκα σφίγγουν. Οι κόμβοι πολλαπλασιάζονται. Η κατάσταση βαραίνει ώρα με την ώρα:

Στα ήδη υπάρχοντα μπλόκα έρχονται να προστεθούν κι άλλα καινούργια με τον ίδιο παλμό.

• Στη Θεσσαλία, η Νίκαια παραμένει ο παλμός των κινητοποιήσεων. Νέα τρακτέρ έφτασαν από τα χωριά της Αγιάς και του Πλατυκάμπου, ενώ ομάδες αγροτών συζητούν πλέον ανοιχτά για ολικό αποκλεισμό της ΠΑΘΕ αν δεν υπάρξει άμεση ανταπόκριση.
• Στην Καρδίτσα ο αποκλεισμός του Ε65 θεριεύει κάθε μέρα περισσότερο.
• Στη Δυτική Μακεδονία, κτηνοτρόφοι από Καστοριά και Γρεβενά ενώθηκαν με ομάδες της Φλώρινας. Ο κόμβος στο Άργος Ορεστικό ενισχύθηκε σημαντικά και το απόγευμα αναμένεται νέα σύσκεψη για κλιμάκωση.
• Στην Ήπειρο, οι αγρότες της Άρτας μπλόκαραν εκ νέου τη γέφυρα της Άρτας για μία ώρα, προειδοποιώντας ότι «αυτή ήταν μόνο η αρχή».
• Στην Πελοπόννησο, το μπλόκο στον κόμβο του Ρίου επεκτάθηκε σε διπλή λωρίδα, με τους παραγωγούς να μιλούν για 24ωρο αποκλεισμό αν συνεχιστεί η καθυστέρηση πληρωμών.
• Στην Κρήτη, μετά τη χθεσινή ένταση στο αεροδρόμιο, οι αγροτικοί σύλλογοι του Ηρακλείου ανακοίνωσαν ότι επιστρέφουν στους δρόμους με νυχτερινή βάρδια, με φώτα τρακτέρ και ρυθμούς φυλάκιου. Το μπλόκο στις Γούρνες ξαναστήθηκε από το μηδέν.
• Στη Μακεδονία και τη Θράκη, νέες δυνάμεις από τον Έβρο και την Ορεστιάδα κατευθύνονται προς τις συνοριακές διαβάσεις, οι οποίες απειλούνται με «φραγή» μετά το μεσημέρι.

Η εικόνα είναι ξεκάθαρη:

Τα μπλόκα δεν υποχωρούν θεριεύουν.
Και σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη μέρα, γίνονται μια αλυσίδα που διατρέχει ολόκληρη τη χώρα.

Μια χώρα στα μπλόκα.

Στους δρόμους της Θεσσαλίας, εκεί όπου η γη μυρίζει ακόμη λασπωμένη καλαμιά και όπου ο χειμωνιάτικος αέρας χτυπάει τον κάμπο σαν προειδοποίηση, οι αγρότες έχουν στήσει ξανά τα τρακτέρ τους. Όχι σαν απλή διαμαρτυρία αλλά σαν οδόφραγμα απέναντι σε μια πραγματικότητα που εδώ και χρόνια προσπαθεί να τους πείσει ότι όσα δικαιούνται είναι χάρη ή έτσι αφήνουν να εννοηθεί.

Τα μπλόκα από τη Νίκαια μέχρι τα Φάρσαλα, από τον Τύρναβο έως τον Δομοκό, θυμίζουν παλιές εποχές αλλά η οργή είναι καινούργια και βαθύτερη.

Γιατί η αναμονή για τις επιδοτήσεις και οι αποζημιώσεις που ποτέ δεν έρχονται δεν είναι απλώς γραφειοκρατική καθυστέρηση. Είναι το οξυγόνο της επόμενης σποράς, το ψωμί των ζωντανών ζώων, η ίδια η συνέχιση της ζωής στην ελληνική ύπαιθρο.

Κι όταν το οξυγόνο κόβεται, ο κόσμος δεν κάθεται σπίτι.

Βγαίνει στον δρόμο.

ΟΠΕΚΕΠΕ και ΕΛΓΑ.

Όχι «δώρα», αλλά επιστροφές δικαιωμάτων

Για τον μη μυημένο, οι λέξεις αυτές ΟΠΕΚΕΠΕ, ΕΛΓΑ ίσως ακούγονται σαν δυσνόητα ακρωνύμια ενός κρατικού λαβυρίνθου.

Μα για τον αγρότη είναι κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο:
Είναι η σύμβαση που η πολιτεία έχει συνάψει με τη γη που τον τρέφει.

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ένας οργανισμός που «χαρίζει» χρήματα.

Διαχειρίζεται ενισχύσεις που οι αγρότες έχουν κερδίσει με τον ιδρώτα τους, μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, με αντάλλαγμα την παραγωγή που κρατάει όρθια την ελληνική αγορά και τα ράφια των σούπερ μάρκετ.

Οι αγρότες ούτε εκβιάζουν ούτε επαιτούν με τις κοινητοποιήσεις τους, ζητούν αυτά που δικαιωματικά τους ανήκουν και κάποιοι τα παρακρατούν.
Τα χρήματα αυτά δεν πέφτουν από τον ουρανό τα φέρνουν τα καύσιμα, τα λιπάσματα, οι φόροι, οι δηλώσεις, ο κάματος η αγωνία για το αύριο.

Ο ΕΛΓΑ, πάλι, υπάρχει για έναν λόγο:

Γιατί η φύση δεν έχει σταθερό μισθό και δεν δίνει καμία εγγύηση.

Παγετοί, πλημμύρες, χαλαζοπτώσεις, ασθένειες όλα μπορούν να εξαφανίσουν μια χρονιά δουλειάς μέσα σε λίγα λεπτά.
Οι αποζημιώσεις του ΕΛΓΑ δεν είναι «ενίσχυση» είναι αποκατάσταση ζημιάς που ο αγρότης έχει ήδη πληρώσει, αφού κάθε χρόνο ασφαλίζει την παραγωγή του υποχρεωτικά.

Γι’ αυτό και το επιχείρημα ότι οι ενισχύσεις είναι «κόστος για το κράτος» ακούγεται στη Θεσσαλία σαν κακόγουστο αστείο.
Δεν είναι κόστος. Είναι επιστροφή. Είναι οφειλή. Και είναι δεδουλευμένα.

Η πρόσφατη παύση πληρωμών εξαιτίας ελέγχων και υποθέσεων απάτης έχει προκαλέσει σεισμό.
Ναι υπήρξαν παρατυπίες.

Υπήρξαν «μαϊμού» δηλώσεις, εικονικά στρέμματα, φουσκωμένα κοπάδια.

Αλλά η πολιτεία διάλεξε τον πιο εύκολο δρόμο πάγωσε τα πάντα, για όλους.

Ο πραγματικός αγρότης αυτός που το χωράφι του έχει όνομα, όχι σφραγίδα, βρίσκεται τώρα στον γκρεμό χωρίς δίχτυ ασφαλείας.
Αυτός που έχει αληθινά ζώα πρέπει να τα ταΐσει.
Αυτός που έχει πραγματικά χωράφια πρέπει να πληρώσει τον σπόρο και τα χρέη του.
Αυτός που ζει από τη γη δεν μπορεί να περιμένει «μέχρι να τελειώσουν οι έλεγχοι».

Το κράτος έχει υποχρέωση να ξεχωρίσει τον απατεώνα από τον παραγωγό.
Όχι να τους τιμωρήσει όλους μαζί.

Στη Θεσσαλία, όπου η γη έχει περάσει καταστροφές, πλημμύρες, ανομβρίες και οικονομικές θύελλες, το τρακτέρ στο οδόστρωμα δεν είναι συμβολισμός.

Είναι διαμαρτυρία μετρημένη σε κιλά καλαμπόκι και σε τόνους ζωοτροφών που δεν αγοράστηκαν.

Οι αγρότες δεν ζητούν παραπάνω ζητούν τα δικά τους.
Ψυχρά, καθαρά, νόμιμα.

Αν αυτό το μήνυμα δεν φτάσει στα υπουργικά γραφεία, τότε τα μπλόκα δεν θα είναι «έκτακτη διαμαρτυρία».
Θα γίνουν καθημερινότητα.
Γιατί όταν ολόκληρος ένας κλάδος μπαίνει σε αμυντική στάση, δεν το κάνει για εντυπωσιασμό:
το κάνει γιατί δεν έχει πλέον τίποτα άλλο να χάσει.

• Άμεση πληρωμή των επιδοτήσεων,
• Ξεκαθάρισμα των «μαϊμού» δικαιούχων χωρίς να σταματήσει η ροή στους πραγματικούς παραγωγούς,
• Γρήγορη καταβολή αποζημιώσεων από ΕΛΓΑ. Τον ασφαλιστή τους που αργεί να πληρώσει η δεν πληρώνει αλλά συνεχίζει να εισπράτει υποχρεωτικά απο αυτούς.
• Μια πολιτεία που θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ο πρωτογενής τομέας δεν είναι βάρος είναι θεμέλιο.

Γιατί, όπως λένε και οι ίδιοι οι άνθρωποι του χωραφιού:

«Δεν ζητάμε ούτε χάρη ούτε δώρο.

Ζητάμε αυτά που μάς ανήκουν.

Και όταν δεν έρχονται, ο δρόμος γίνεται το μόνο χωράφι που απομένει για να σπείρουμε δικαιοσύνη.»

About The Author