Με το βλέμμα στο Κιλελέρ και την αγωνία για το αύριο της γης.

Στην ιστορική μνήμη του Κιλελέρ και στις σύγχρονες αγωνίες του θεσσαλικού κάμπου επιχείρησε να ενώσει το παρελθόν με το παρόν ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας Δημήτρης Κουρέτας, θέτοντας με σαφήνεια το διακύβευμα την επιβίωση μιας ολόκληρης παραγωγικής ενότητας που δοκιμάζεται πολλαπλά.

Στο πλαίσιο της 116ης επετείου της εξέγερσης των κολίγων, σε μια εκδήλωση με έντονο συμβολισμό, κατατέθηκε στεφάνι στο Μνημείο του Αγρότη, αποτίοντας φόρο τιμής τόσο στους αγωνιστές του 1910 όσο και στους σημερινούς παραγωγούς που συνεχίζουν να διεκδικούν αξιοπρέπεια και προοπτική. Η παρέμβαση του Περιφερειάρχη δεν περιορίστηκε σε έναν επετειακό λόγο αντιθέτως, ανέδειξε με πολιτικούς όρους τη συνέχεια των αγώνων.

Λίγες μόλις εβδομάδες μετά τις πανελλαδικές αγροτικές κινητοποιήσεις, η αναφορά στο «πνεύμα του Κιλελέρ» απέκτησε σύγχρονο περιεχόμενο. Όπως επισημάνθηκε, το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη παραμένει ενεργό, αλλά μετασχηματίζεται υπό το βάρος της κλιματικής κρίσης και των διαχρονικών αδυναμιών του κράτους. Η γη που κατακτήθηκε με αίμα βρίσκεται εκ νέου σε κίνδυνο, αυτή τη φορά όχι μόνο από πολιτικές παραλείψεις, αλλά και από τα ακραία καιρικά φαινόμενα που εναλλάσσονται μεταξύ πλημμυρών και λειψυδρίας.

Στο επίκεντρο της τοποθέτησης τέθηκε η διαχρονική σχέση της Θεσσαλίας με το νερό. Από την «μάχη με το νερό» την αποξήρανση ελών και την εξυγίανση εδαφών μέχρι τη «μάχη για το νερό» την εξασφάλιση επαρκών υδατικών πόρων για την αγροτική παραγωγή η περιοχή πορεύτηκε μέσα από μεγάλες παρεμβάσεις και ακόμη μεγαλύτερες εκκρεμότητες. Σήμερα, ωστόσο, όπως τονίστηκε, η εξέλιξη αυτής της δεύτερης μάχης παραμένει αβέβαιη, με τις καθυστερήσεις σε κρίσιμα έργα να επιτείνουν την ανασφάλεια.

Η συζήτηση μετατοπίστηκε αναπόφευκτα στο παρόν και στις ανάγκες που αυτό επιβάλλει. Τα αντιπλημμυρικά έργα και οι σύγχρονες υποδομές δεν παρουσιάστηκαν ως επιλογή ανάπτυξης, αλλά ως όρος επιβίωσης. Η έννοια της «ανθεκτικότητας» εγκαταλείπει τη θεωρητική της διάσταση και μετατρέπεται σε πρακτική αναγκαιότητα, ιδιαίτερα μετά τις καταστροφές που έχει βιώσει η περιοχή.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο υδατικό ισοζύγιο της Θεσσαλίας και στα μεγάλα έργα που παραμένουν ανολοκλήρωτα ή καθυστερούν. Η διαχείριση του Πηνειού, η λειτουργία της Κάρλας, αλλά και η προοπτική έργων όπως η αξιοποίηση του Αχελώου και η κατασκευή φραγμάτων σε κομβικά σημεία, αναδείχθηκαν ως κρίσιμες παράμετροι για την αποτροπή της ερημοποίησης. Η τελευταία περιγράφηκε ως μια νέα μορφή «σκλαβιάς» για τους αγρότες, που απειλεί να ακυρώσει την ίδια τη δυνατότητα παραγωγής.

Στο πολιτικό επίπεδο, διατυπώθηκε κάλεσμα για ενιαία στάση των τοπικών και παραγωγικών φορέων. Η ανάγκη για έναν κεντρικό, εθνικό σχεδιασμό στο υδατικό και περιβαλλοντικό ζήτημα παρουσιάστηκε ως μονόδρομος, με τη Θεσσαλία να λειτουργεί ως πεδίο όπου συμπυκνώνονται οι αντιφάσεις της αγροτικής πολιτικής.

Ο Περιφερειάρχης δήλωσε την πρόθεσή του να τεθεί επικεφαλής αυτής της διεκδίκησης, προτάσσοντας την ανάγκη για «ένα σχέδιο ένα πλάνο», με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση και θεσμική συνεργασία. Στόχος, όπως υπογραμμίστηκε, είναι μια Θεσσαλία ανθεκτική, κοινωνικά συνεκτική και ικανή να διασφαλίσει την επισιτιστική επάρκεια των επόμενων γενεών.

Το μήνυμα που επιχειρήθηκε να αναδειχθεί είναι σαφές η ιστορία του Κιλελέρ δεν αποτελεί απλώς μνήμη, αλλά εργαλείο κατανόησης του παρόντος. Και αν κάτι διδάσκει, είναι ότι οι κατακτήσεις δεν χαρίζονται διεκδικούνται, ακόμη και σε συνθήκες που μεταβάλλονται δραματικά.

About The Author