Από την Καζάρμα ως το ΣτΕ η σύγκρουση για τα Άγραφα.

Οι κορυφές των Αγράφων επιστρέφουν για ακόμη μία φορά στο επίκεντρο μιας σύγκρουσης που ξεπερνά τα στενά όρια μιας τοπικής αδειοδότησης. Από τη μία πλευρά, οι σχεδιασμοί για την επέκταση μεγάλων ενεργειακών έργων στα βουνά της Θεσσαλίας, από την άλλη, δήμοι, κάτοικοι και φορείς που βλέπουν το ορεινό τοπίο να αλλάζει πρόσωπο με γοργούς ρυθμούς.

Η επόμενη πράξη αυτής της αντιπαράθεσης θα δοθεί στις 10 Ιουνίου 2026, όταν το Συμβούλιο της Επικρατείας εξετάσει την προσφυγή τεσσάρων δήμων Καρδίτσας, Αργιθέας, Λίμνης Πλαστήρα και Μουζακίου απέναντι στην εγκατάσταση αιολικού σταθμού στη θέση «Ζυγουρολίβαδο». Πρόκειται για έργο της Clamwind, εταιρείας που ανήκει στον Όμιλο AKTOR, το οποίο περιλαμβάνει εννέα ανεμογεννήτριες ύψους περίπου 150 μέτρων στην ορεινή ζώνη κοντά στην Καζάρμα.

Το σημείο δεν θεωρείται τυχαίο ούτε από τους υποστηρικτές ούτε από τους πολέμιους του έργου. Η περιοχή βρίσκεται μέσα σε ζώνες Natura 2000, ανάμεσα στα Άγραφα και τη Λίμνη Πλαστήρα, ενώ φέρει και τον χαρακτηρισμό Τοπίου Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους. Στην πράξη, πρόκειται για μια από τις πιο αναγνωρίσιμες ορεινές ενότητες της Θεσσαλίας, με έντονο φυσικό ανάγλυφο και οικοσυστήματα που παραμένουν σχετικά αδιατάρακτα.

Η βασική γραμμή της προσφυγής αφορά την περιβαλλοντική τεκμηρίωση του έργου. Οι δήμοι αμφισβητούν την επάρκεια των σχετικών μελετών, υποστηρίζοντας ότι δεν αποτυπώνεται με σαφήνεια το εύρος των επιπτώσεων που μπορεί να προκαλέσει μια τέτοια εγκατάσταση στην περιοχή. Στο επίκεντρο βρίσκονται ζητήματα όπως η επιβάρυνση της βιοποικιλότητας, οι παρεμβάσεις στο έδαφος και στο οδικό δίκτυο, αλλά και η συνολική μεταβολή του ορεινού τοπίου.

Η υπόθεση αποκτά ιδιαίτερη σημασία επειδή η νομοθεσία επιτρέπει μεν την ανάπτυξη αιολικών έργων ακόμη και σε προστατευόμενες περιοχές, υπό την προϋπόθεση όμως ότι αποδεικνύεται πως δεν επηρεάζεται η οικολογική ισορροπία και η ακεραιότητα των οικοτόπων. Αυτό ακριβώς καλείται τώρα να κρίνει το ΣτΕ αν δηλαδή η αδειοδότηση στηρίχθηκε σε επαρκή επιστημονικά δεδομένα και αν τηρούνται οι ευρωπαϊκές προβλέψεις για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Την ίδια στιγμή, γύρω από τα Άγραφα διαμορφώνεται ένα όλο και πιο έντονο μέτωπο αντιδράσεων απέναντι στη μαζική εγκατάσταση βιομηχανικών ΑΠΕ. Τοπικοί σύλλογοι, κινήσεις πολιτών και επαγγελματίες της περιοχής κάνουν λόγο για σταδιακή αλλοίωση μιας ορεινής ζώνης που μέχρι σήμερα στηρίζεται στον φυσικό της χαρακτήρα, στον ήπιο τουρισμό και στις παραδοσιακές δραστηριότητες.

Στο παρασκήνιο, αρκετοί εκτιμούν ότι η δικαστική διαδικασία δύσκολα θα αποτελέσει το τέλος της διαμάχης. Σε αντίστοιχες περιπτώσεις ανά την Ελλάδα, ενεργειακά έργα που συνάντησαν εμπόδια επανήλθαν με τροποποιημένες μελέτες ή νέες αδειοδοτικές διαδικασίες, ακόμη και μετά από αρνητικές γνωμοδοτήσεις και έντονες τοπικές αντιδράσεις.

Έτσι, η σύγκρουση για το «Ζυγουρολίβαδο» μοιάζει να συμπυκνώνει ένα ευρύτερο ερώτημα που επανέρχεται όλο και συχνότερα στα ορεινά της χώρας μέχρι πού μπορεί να φτάσει η ενεργειακή αξιοποίηση του φυσικού χώρου και ποιο είναι τελικά το όριο ανάμεσα στην «πράσινη ανάπτυξη» και στη βιομηχανική μεταμόρφωση του τοπίου.

About The Author