Σήμα κινδύνου για το νερό στη Θεσσαλία. Παρέμβαση με αιχμές για τη λίμνη Πλαστήρα και τη διαχείριση των πόρων.

Με αιχμηρή παρέμβαση στη σύσκεψη του ΟΔΥΘ που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη (12/5) στην Καρδίτσα, ο Παν. Νάνος έθεσε εκτενώς το ζήτημα της υδατικής επάρκειας στη Θεσσαλία, περιγράφοντας μια κατάσταση που, όπως υποστηρίχθηκε, κινείται ανάμεσα σε προσωρινή ανακούφιση και διαρθρωτική κρίση.

Σύμφωνα με όσα αναπτύχθηκαν, η αυξημένη πληρότητα των ταμιευτήρων μετά τον φετινό χειμώνα δεν αποτελεί μόνιμο δεδομένο αλλά αποτέλεσμα συγκυριακών καιρικών συνθηκών. Η γενική τάση, όπως επισημάνθηκε, δείχνει μείωση των υδάτινων αποθεμάτων, με την κλιματική κρίση να εξελίσσεται σε καθοριστικό παράγοντα που θα επηρεάσει άμεσα την αγροτική παραγωγή τα επόμενα χρόνια.

Στο επίκεντρο της τοποθέτησης βρέθηκε ο θεσσαλικός κάμπος, όπου διατυπώθηκε η εκτίμηση ότι χωρίς άμεσες παρεμβάσεις ο αγροτικός τομέας κινδυνεύει με συρρίκνωση, σε βαθμό που η καλλιέργεια να μην είναι οικονομικά βιώσιμη. Η πίεση στο υδατικό ισοζύγιο, σύμφωνα με την ίδια τοποθέτηση, δημιουργεί συνθήκες οριακές για την παραγωγική βάση της περιοχής.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στη λίμνη Πλαστήρα, η οποία παρουσιάστηκε ως σύστημα με συγκεκριμένα φυσικά όρια. Υπογραμμίστηκε ότι η πραγματική της δυνατότητα άρδευσης αντιστοιχεί περίπου σε 120.000 στρέμματα, ενώ στην πράξη οι απαιτήσεις που καλείται να καλύψει είναι πολλαπλάσιες. Αυτό, όπως τονίστηκε, οδηγεί σε υπερεκμετάλλευση του ταμιευτήρα και σε επαναλαμβανόμενη πτώση της στάθμης του, με επιπτώσεις τόσο στο περιβάλλον όσο και στην τοπική οικονομία.

Παράλληλα ασκήθηκε κριτική στη συνολική λογική διαχείρισης των υδάτων, με αναφορά στο γεγονός ότι σημαντικές ποσότητες νερού από τον Αχελώο και τον Πηνειό καταλήγουν ανεκμετάλλευτες στη θάλασσα, την ώρα που όπως τονίστηκε η λίμνη Πλαστήρα δέχεται υπέρμετρη πίεση για να καλύψει τις ανάγκες άρδευσης.

Στο πλαίσιο της παρέμβασης παρουσιάστηκαν συγκεκριμένες προτάσεις πολιτικής και έργων. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η θεσμοθέτηση οικολογικού ορίου στάθμης στα 786 μέτρα για τη λίμνη, η ολοκλήρωση των έργων του Αχελώου με δυνατότητα μεταφοράς έως 250 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων νερού προς τη Θεσσαλία, καθώς και η άμεση υλοποίηση έργων ορεινής υδρονομίας, όπως φράγματα σε Μουζάκι, Πύλη και Φάρσαλα.

Επιπλέον, προτάθηκε η μετάβαση σε συστήματα κλειστών κυκλωμάτων άρδευσης, με στόχο τη μείωση απωλειών στο δίκτυο, καθώς και η πλήρης ογκομέτρηση της λίμνης Πλαστήρα, ώστε να αποτυπωθεί με ακρίβεια η πραγματική της χωρητικότητα, ιδιαίτερα μετά τα ακραία καιρικά φαινόμενα «Ιανός» και «Daniel», τα οποία όπως αναφέρθηκε επηρέασαν τη μορφολογία της.

Τονίστηκε επίσης η ανάγκη να διατηρηθεί ισορροπία ανάμεσα στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος της λίμνης, την τουριστική της ανάπτυξη και τη βιωσιμότητα των τοπικών κοινοτήτων που εξαρτώνται από αυτήν.

Σε πιο πολιτικό επίπεδο, η τοποθέτηση ανέδειξε τον διαχρονικό χαρακτήρα του υδατικού ελλείμματος στη Θεσσαλία, το οποίο περιγράφηκε ως ζήτημα πολιτικών αποφάσεων πολλών δεκαετιών. Έγινε αναφορά στο ιστορικό προηγούμενο της δημιουργίας της λίμνης Πλαστήρα, με την επισήμανση ότι ακόμη και σε πολύ δυσκολότερες συνθήκες είχαν ληφθεί αποφάσεις μεγάλης κλίμακας.

Η παρέμβαση ολοκληρώθηκε με προειδοποίηση ότι η αδράνεια στη σημερινή συγκυρία της κλιματικής κρίσης ενδέχεται να οδηγήσει σε μη αναστρέψιμες συνέπειες για τη Θεσσαλία. Όπως σημειώθηκε, το διακύβευμα δεν αφορά μόνο την αγροτική παραγωγή αλλά συνολικά την αναπτυξιακή προοπτική της περιοχής, η οποία αν δεν υπάρξουν παρεμβάσεις κινδυνεύει να μετατραπεί από ευκαιρία σε κρίση με μακροχρόνιο αποτύπωμα.

About The Author